Łokieć golfisty, czyli zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, łokieć golfisty (łac. epicondylitis medialis humeri) – zespół bólowy tkanek miękkich położonych przyśrodkowo w stosunku do stawu łokciowego, związany najczęściej z uszkodzeniem przyczepów mięśnia nawrotnego obłego lub mięśnia zginacza promieniowego nadgarstka.

Do uszkodzenia przyczepów najczęściej doprowadzają mikrourazy w wyniku zespołu przeciążeniowego wskutek powtarzalnych ruchów nadgarstka wbrew oporowi, takich jak gra w golfa, rzucanie np. piłką baseballową.

Początek choroby może być ostry (30% przypadków) lub przewlekły (70% przypadków). Powtarzające się urazy/mikrourazy przyczepu mięśniowo – ścięgnistego nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej prowadzą do stanu zapalnego a następnie entezopatii.  W obrazie mikroskopowym można odnaleść ziarninę, miejsca martwicy, neowaskularyzację oraz zwapnienia.  Warto zaznaczyć, że z zespołem bólowym łokcia golfisty występuje w 50% neuropatia nerwu łokciowego.

Pacjenci z zespołem łokcia golfisty odczuwają szczególnie dolegliwości bólowe podczas zginania nadgarstka oraz pronacji przedramienia. Charakterystyczne jest, że pacjent zgłasza objawy bólowe przy zwykłym przywitaniu się za pomocą uściśnięcia dłoni.

Leczenie:

Postępuję się zgodnie z protokołem PRICEMM, który jest powszechnie stosowany i uznany przez środowisko ortopedyczne.  W zależności od natężęnia objawów bólowych stosuje się odpowiednie elementy schematu:

P – rotection (łuska, stabilizator,)
R – est (odpoczynek)
I – ce (chłodzenie)
C – ompression (opatrunek uciskowo-modelujący)
E – levation (ułożenie przeciobrzękowe)
M – edication (farmakoterapia objawowa)
M – obilisation (jak najwcześniejszy ruch)

Dobre efekty dają bezbolesne iniekcje z osocza bogatopłytkowego